‘Amerika: een koninkrijk van leugens’ – door Leon de Winter

Ik ben op bezoek bij professor Victor Davis Hanson: classicus, boer, columnist, militair historicus en een van de belangrijkste denkers van de conservatieve beweging in Amerika. Ik bezoek hem op zijn boerderij in Selma in de Central Valley in Californië. Dit is het tweede deel van het gesprek dat ik met hem had. Mijn zestienjarige zoon vergezelt mij, en luistert toe terwijl ik Hanson vragen stel.

We hebben over illegale immigratie gepraat, over Obama en over het netelorgaan van traditionele Amerikaanse waarden in de culturele revolutie van de jaren zestig.

Het systeem

Het is denk ik belangrijk om dit tweede deel ook aan te bieden, aangezien veel van zijn thema’s kenmerkend zijn voor wat er  in de conservatieve beweging in Amerika speelt. Zoals wapenbezit en wat hier positieve discriminatie heet. Ook sprak professor Hanson over de kansen van Mitt Romney om president Obama te verslaan en over de nieuwe immigranten in de streek waar hij woont, Sikhs uit India.

Waarom zijn Amerikaanse conservatieven anders dan Europese?

Hanson: Conservatieven in Europa zijn meer gericht op de problemen rond immigratie, maar niet in de VS. De conservatieven hier zijn meer bezig met hoge belastingen, wapenrechten en een te grote overheid.  Ik kreeg net een e-mail van een leraar. Hij schreef me:

Professor Hanson, ik ben terneergeslagen. Ik voed drie kinderen op, maar de scholen bieden rommel over seks en de leerlingen kunnen lezen noch schrijven. De leraren worden niet op hun kennis en lesvermogen aangenomen, en als ik de politici moet geloven moet ik mijn schuld aan de samenleving betalen. Maar wat doe ik verkeerd? Niemand in mijn familie pleegt misdaden. We betalen belasting. We doen ons best. Maar wij worden niet serieus genomen, want iedereen is zielig, behalve wij. Ik wil dat de illegale immigratie wordt gestopt, dat we minder belasting hoeven te betalen, dat we het primaat van het gezin herstellen. We willen niet meer dat bureaucraten ons vertellen wat we moeten doen.

Deze leraar was een echte Amerikaanse conservatief. Bestaan die ook in Europa?

Natuurlijk bestaan die.

Ook deze leraar is tegen het systeem aangelopen. De hiërarchie van het slachtofferschap is een ernstig verschijnsel. Bovenaan de piramide staan de zwarten en Latino’s. Aan de universiteiten bevinden zich de Aziaten de joden van onze tijd. Ze passen niet in de modellen van positieve discriminatie. Ze werken hard en zijn slim. Eigenlijk horen ze op elke universiteit in de meerderheid te zijn. Maar hun toelatingskansen zijn ondergeschikt aan die van zwarten en Latino’s, ook al scoren de laatste groepen veel lager.

De ‘tragische’ blik

We leven tegenwoordig in Amerika in een koninkrijk van leugens. Veel mensen hebben een gesloten beeld van de wereld. Alle deuren zijn dicht. Je komt ze overal tegen: op het vliegveld, in bars, overal. Er is geen reden om aan te nemen dat dit nog lang kan doorgaan. Er bestaat veel boosheid. Dat geldt ook voor Europa. Het lijkt me dat de Grieken niet kunnen doorgaan met het uitschelden van de Duitsers. Op een dag pikken de Duitsers dat niet meer. We zullen zien hoe dat uitpakt.

Hoe wordt de balans in de Amerikaanse samenleving weer hersteld?

We moeten een terugkeer naar de ‘tragische’ blik teweeg brengen, ‘tragisch’ in klassieke zin. We moeten in onze scholen en in onze openbare cultuur mensen weer duidelijk maken dat we niet perfect zijn, maar desondanks goed kunnen zijn. Een fatale combinatie van persoonlijke vrijheid en constitutionele regeringen en kapitalisme en moderne technologie is dat mensen gaan denken dat ze goden zijn. We moeten weer bescheiden en nederig worden.

Ten aanzien van educatie betekent dat: ja, het is zo dat groep X beter scoort dan groep Y, en wees aardig en eerlijk tegen Y, maar lieg niet tegen ze. Of dit gebeurt? Een cultuur die zijn oorspronkelijke ideeën heeft opgegeven, heeft nooit vrijwillig de weg terug gevonden. In zekere zin is de ramp die Griekenland heeft getroffen iets positiefs voor ons allen. Wie de afgelopen jaar in Amerika waarschuwde voor Europese toestanden, werd uitgekotst.

We zeiden dingen als: Het gaat daar niet democratisch aan toe, de mensenrechten zijn niet echt mensenrechten. En de voorstanders van het EU-model zeiden: Maar de Duitsers hebben een fantastisch systeem van openbaar vervoer, en de Belgen hebben weer iets anders dat goed is. Onze arme president weet nu geen raad meer met de EU.

Ik denk dat hij altijd precies weet wat hij moet doen en wat hij moet vinden.

Obama’s manier

Obama doet me vaak denken aan Gerhard Schroeder. Die schreef ook iedereen altijd de les voor en sprak als een moralist. Obama houdt ook van het goede leven. Hij is gek op wat het kapitalisme hem biedt, ook al is hij een anti-kapitalist. Dat begreep Obama al vroeg. Obama kon een sjieke middelbare school bezoeken, omdat zijn grootmoeder lange uren bij een bank maakte en het schoolgeld betaalde. Met die basis kon hij naar Columbia en Harvard, en de rest is geschiedenis.

En bij elke stap begreep hij iets meer van wat hij kon bereiken. Hij kon de samenleving en het individu bekritiseren en zelf hoefde hij niet aan de criteria te voldoen die aan andere werden opgelegd. En nu is hij president. Hij kijkt naar Europa en Amerika op zijn eigen manier. Als het om Israël gaat, sympathiseert hij met de Palestijnen. Als het om de UK gaat, sympathiseert hij met de Argentijnen. Hij is anti-westers. Als er weer een Falkland-crisis komt, of een echte crisis tussen Israël en Iran, of iets tussen Griekenland en Turkije, dan weet ik niet wat hij gaat doen.

Wat gaat er gebeuren als Obama een tweede termijn krijgt?

Dat hangt van de Senaat en het Huis van Afgevaardigden af.

Als hij de meerderheid in de Senaat houdt?

Hij heeft altijd gezegd dat hij gaat onderzoeken of hij administratief kan regeren, in plaats van te regeren via de wetgevende macht. Ten aanzien van buitenlandse politiek zal hij neutraal blijven. En de VN zal meer legitimiteit krijgen dan het Congres. Hij vroeg de VN om toestemming om Libië te bombarderen, niet het Congres. Ten aanzien van het leger: ik denk dat hij zal bezuinigen. Vijftig procent van de Amerikanen betaalt geen inkomstenbelasting en hij zal achter de hogere inkomens aangaan en het hoogste tarief opduwen naar zestig, zeventig procent.

Hij is gek op landen als Brazilië en Turkije, die niet echt tot het westerse blok behoren. Het grootste gevaar zal zijn dat hij de kans krijgt om nieuwe leden van het Hooggerechtshof te benoemen. De media zullen hem steunen. Je hoeft de tv maar aan te zetten om de commentatoren te horen zeggen hoe krankzinnig de Republikeinse kandidaten zijn. Ik heb een superlinks familielid en ik zei tegen haar: ‘Ik vind het goed dat Obama de eerste kandidaat is geweest die de financiering van verkiezingscampagnes heeft afgeslagen en een miljard dollar heeft opgehaald.

Hij heeft Guantanamo open gehouden en hij heeft vijf keer meer terroristen met drones gedood dan Bush’. Ze antwoordde: ‘Nee, dat is niet waar. Ze lijdt aan dwangmatige ontkenning van wie Obama is. Velen lijden daaraan. Sinds Bill Clinton hebben we geen politicus gehad die zoiets kan bewerkstelligen’.

Contrast

Er bestaat een kans van vijfenvijftig procent dat Obama terugkomt. De enige kans die de Republikeinen hebben, is Romney. Ik ben geen Romney-fan. Hij is een patriciër. Maar ze kunnen Santorum niet nomineren. Ze moeten zich dus om Romney scharen. Mensen hebben een aanzet nodig om tegen Obama te stemmen.

Wie zou een goede kandidaat zijn geweest?

Iemand als Chris Christie of Mitch Daniels. Dat zijn conservatieven die zich er niet toe laten verleiden zich te uiten over homorechten of abortus. Vrijzinnig ten aanzien van sociale issues, maar hard over financiën en defensie.

Christie zou een mooi contrast zijn geweest, ook in visueel opzicht.

Romney zal gekozen worden en hopelijk vindt hij een goede running mate. De benzineprijs zal een enorm thema blijven. Wij rijden in Amerika langere afstanden dan dat de Europeanen doen. Als de prijs voor een gallon naar vijf dollar stijgt, zullen veel mensen heel kwaad zijn. Onder Bush was het drie dollar twintig.

Hoe lang kan Obama Bush nog verwijten maken? Die tijd is verstreken. En gedurende zijn eerste twee jaar had hij een meerderheid in het Congres, hij had een supermeerderheid. Maar hij blijft doen alsof het 2008 is. Elke keer als ik de tv aanzet, hoor ik zijn vrouw zeggen dat de een of ander ‘ons’ wat aangedaan heeft. En met ‘ons’ bedoelt ze minderheden, homo’s, jonge mensen. Dat is heel polariserend.

Nog steeds vormen de academische wereld, de media en de entertainmentwereld een sterk links verbond. Daar staat weinig tegenover.

Geen agrarische idealist

Ik weet het. Ik schrijf drie columns per week. Daar worden mensen soms heel kwaad over. Agenten en uitgevers zeggen soms over mijn werk: Dat kunnen we niet uitgeven want we krijgen geen recensies. Of ze zeggen: De boekenclubs nemen het boek niet op in hun aanbieding. Ofwel, als je iets schrijft moet je erop voorbereid zijn dat georganiseerde groepen achter je aan komen en je het leven zuur maken. Ze vallen je op elke mogelijke manier aan. Ze proberen je reputatie en je geloofwaardigheid te breken.

Ik heb de indruk dat het wat dit betreft hier erger is dan in Europa.

Ik schreef vroeger over het boerenleven voor The New York Times. Ik was gevierd. Tot ze beseften dat ik geen agrarische idealist was die tekeer ging tegen de grote landbouwbedrijven, maar iemand die tekeer ging tegen de moderne neptherapeutische wereld. Toen was het afgelopen.

Hoeveel land heb je nog?

We hadden ooit tweehonderd acres. Nu nog veertig.

Onderhoud je het zelf?

Vroeger wel. Maar nu wordt het gedaan door een man uit India, een Sikh.

Onderweg zag ik een gebouw dat eruit zag als een moskee. Maar dat was dus een tempel van de Sikhs?

De komst van de Sikhs

Door de economische boom in India is de prijs voor grond in de Punjab gestegen naar 100.000 dollar per acre. Veel Sikhs vertrokken en kwamen hierheen. Honderdvijftig duizend Sikhs kwamen naar Fresno County. Dus zij kopen nu de landerijen op. Ze zijn heel landelijk, zich heel bewust van status en eer. Hun kinderen zijn topstudenten medicijnen en tandheelkunde. Al hun geld stoppen de Sihks in land. Ze kwamen precies op het moment dat de oude Scandinavische, zogenaamd witte klasse uitgespeeld was, wilde vertrekken en cashen.

De Sikhs hebben een donkere huidskleur, donkerder dan de Latino’s. Toch beweren de Latino’s dat ze gediscrimineerd worden vanwege hun huidskleur, ook door de Sikhs. Ik ken een Sikh die me vroeg: Jij werkt bij Stanford. Mijn zoon scoort heel hoog en hij wil naar Stanford, maar hij heeft geen kans omdat hij niet tot een minderheid behoort. Ik antwoordde: Jij behoort tot een uitbuitende, landbezittende klasse uit India. Nee, zei hij, ik kom uit Mexico, daar was ik eerst heengegaan. Ik zei: Al kom je van Mars, je zoon maakt geen kans.

De eerste generatie Sikhs die kwam, kleedde zich nog heel traditioneel – inclusief het kleine kromzwaard. Dat is nu wel weg. Ze zijn heel discreet. Maar ik had een keer een conflict met een Sikh. Hij pompte meer water dan ik, tegen de afspraken in. Hij trok er zich niets van aan. Toen zei ik tegen hem: Je houdt ermee op, je stopt ermee. Hij zei: Nee, je stopt me niet, ik haal mijn familie erbij. Ik zei: Ik ook. Kom naar me toe, dan praten we. Dus ik wachtte op hem met een geweer in de hand. Hij zei toen: Ik respecteer je nu, ik ben blij dat we vrienden kunnen zijn. En dat werden we ook.

Dus zo beslecht je conflicten hier?

[Lacht] Ja. Ik heb boven een hele verzameling wapens. Ik wachtte hem op met een geweer in de hand, nadat ik de pomp had afgesloten. Hij zei: Ik ga mijn zoon halen, mijn broer en mijn neef. Ik zei: Ik ook. Daarna zei hij: Goed, ik zal geen water meer pompen. Zo werkt het.

Dertig jaar geleden kwamen de Sikhs voor het eerst. Ze zagen hoe de andere groepen vertrokken: de Japanners, de Zweden en Denen en Hollanders. En hun houding is: wij kunnen dit aan, wij trekken ons niets van illegale immigratie aan. Ze werken keihard, openen winkels. Het is ongelooflijk. Kijk naar de kruispunten op het platteland. De winkels die er zijn, zijn van Sikhs. Ze doen me denken aan de oude pioniers. Dit is een maf land. Een man uit Mumbai belde me. Hij had gestudeerd en een ton op de bank. Hij sprak vloeiend Engels. Hij moest zes jaar wachten om in de USA toegelaten te worden.

Tegelijkertijd zijn hier dertien miljoen illegalen die geen Engels spreken of kunnen lezen. Maar de man uit Mumbai mag niet komen. Het is onzinnig. Ik weet niet waar het allemaal heen leidt, maar het leidt ergens heen. Natuurlijk klagen we over van alles. Maar het is nog steeds heerlijk om in het westen te leven.

Angstaanjagende plek

In 2006 gaf ik in Libië een lezing over de oudheid daar. Ik kreeg een scheur in mijn darm. Ik ging bijna dood. In een kliniek van het Libanese Rode Kruis zeiden ze: Je gaat dood, want jouw land houdt een boycot in stand tegen ons land en daarom hebben we niet de juiste medicijnen. Maar uiteindelijk stemden ze toe om me te opereren. Een Amerikaanse chirurg van Libische afkomst bleek in het land te zijn en hielp me. Hij leerde me iets heel belangrijks. Hij zei: ‘Iedereen in deze operatiekamer verdient tweehonderd dollar. De dokters én de schoonmakers’. Alles was kapot en gebroken.

Ik had nog nooit zo’n verschrikkelijke samenleving gezien. De meest angstaanjagende plek die ik ooit heb bezocht. De kust is prachtig, maar ik wil er nooit teruggaan. Als je daar bent geweest, op de rand van de dood, dan weet je wat het westen en de westerse ziekenhuizen betekenen.

Gedurende het hele gesprek heeft mijn zoon toegehoord. We maken een korte wandeling om het huis heen en Hansons vrouw geeft ons een zak met sinaasappels mee voor onderweg. Bij het afscheid vertelt Hanson dat hij binnenkort naar Los Angeles komt en we spreken af met elkaar te gaan eten.

Ik rijd weg, want mijn zoon is bang dat hij niet met krachtige hand de Ford Expedition kan besturen. Hij wil niet afgaan. Maar na tweehonderd meter stap ik uit en neemt mijn zoon het stuur over. Hij stuurt ons veilig urenlang dwars door de Central Valley, terug naar Los Angeles. 

De noodzaak van militaire kracht

Hij is terug naar Nederland gevlogen. Vlak voor hij wegging, heeft hij bekend dat hij straaljagerpiloot bij de Amerikaanse luchtmacht wil worden. De schrik sloeg mij om het hart. Heb ik hem op die extreme gedachte gebracht? Wil ik dat hij een professionele strijder wordt? Nee. Ik wil dat hij in rust en veiligheid een gezin kan onderhouden. Laat anderen ons beschermen, denk ik hypocriet en opportunistisch.

We zullen binnenkort moeten beslissen of we weer voor langere tijd in Amerika gaan wonen. Het gevaar daarbij is dat mijn zoon – de enige zoon die ik heb, wiens grootouders door geluk en toeval de holocaust hebben doorstaan – de uiterste consequentie trekt uit mijn opgewonden verhalen over de noodzaak van militaire kracht en militair zelfvertrouwen. Dat wordt nog wat de komende maanden…

Bestel alvast het boek 'Op zoek naar de Amerikaanse droom'

en krijg toegang tot alle artikelen op de website.

inclusief :

  • Boek 'Op zoek naar de Amerikaanse droom' (ISBN: 978-99904-1-610-7)
  • Columns, interviews en reisverslagen van Leon de Winter
  • Columns van gerenommeerde columnisten, commentatoren en analisten
  • Links naar nog meer interessante artikelen en verhalen
Reacties zijn uitgeschakeld
Lees vorig bericht:
helicopter
Waar het écht om draait

Thomas Friedman, de belangrijkste columnist van de New York Times, steekt in deze column de loftrompet af over classicus, boer,...

Sluiten